Adineko emakumea eta zainketak
Azken hilabeteotan, pertsonen zaintza gaurkotasun handiko gaia bihurtu da.
Kaletik, herritarrengandik, gure gertuko gizartean (gure auzoetan, herrietan, hirietan…) dauden beharrak, gabezia handiak eta desberdintasunak agerian jartzen ari dira. Eta, era berean, erakundeetatik hainbat ekitaldi eta kongresu antolatzen diren bezala bertaratzen gara, herritar gehienentzat hain larria eta beharrezkoa den errealitate horri aurre egiteko garbiketa-ahaleginean; errealitate hori izaki txikienen zaintzarekin hasten da, gure azken urteetan duintasunez bizi ahal izateraino.
Gehienetan, analisi batzuetan eta besteetan, ikuspegi lerratua eskaintzen zaigu, itxuraz neutroa, behar ditugun zainketen baldintzei eta baliabideei buruzkoak.
Baina emakumeok, adineko emakumeok, emakume zaharrok gure lankideen oso bestelako errealitatea pairatzen dugu.
Nahikoa da gure inguruari begiratzea, kalean, parkeetan, dendetan, autonomia pertsonal “faltsuaren” irudiaz ohartzeko, eta horren ondorioz, oso adineko emakume askok bakarrik moldatu behar dute. Alde handia dago adin bereko eta zaintza behar duten gizonekin alderatuta. Azken horiek beren emazteek, alabek eta, batzuetan, seme-alabek, edo kanpoko laguntzak, langileekin, zaindu ahal izateko zortea izaten dute.
Zer gertatzen da? Emakumeoi min gutxiago sentitzen dugu belaunetan, bizkarrean edo bihotzean? Ez dut uste, antzerako mina sentitzen dugu. Baina gure bizitza osoko zaintzaile rolak behartzen gaitu jarraitzera, baita gure gorputzak zeharo nekatuta daudenetan ere.
Gure ama-amonen paperak gure seme-alabak zaintzen jarraitzera bultzatzen gaitu sasi-laudorioz, hala nola bilobek gurtzen gaituztela, edo amaren janaria bezalakorik ez dagoela. Emazte zaintzaile gisa dugun rolak sinetsarazten digu ondoan dugun lankideak ez duela ia ezer egiten guk gainbegiratu gabe, eta hori guztia zainduak izatea guk merezi dugun egoeretan.
Askotan gorputzeko mina izaten dugu, baina batez ere poltsikoko mina izaten dugu. Gutako askok, gure herrian 100.000 baino gehiago ezin dugu onartu kanpoko laguntzarik gure zahartzaroan bizitza duina
izateko. Laguntza publikoekin ere, gure pentsioak, baldin eta badaukagun, ez digu horretarako tarterik ematen.
Horregatik, orain inoiz baino gehiago, eta dagokionari beti eskatzen zaion bezala, baliabide guztiak jarri beharko dira gure zahartzaroa berdintasunean ere bizi ahal izateko.
1080 euroko gutxieneko pentsioa pertsona guztientzat. Eta guztientzat ere, zaintza zerbitzu unibertsal eta publikoak.
