Adinekoen duintasunaren alde: Euskal Herri osoan entzuten den oihu kolektiboa
Puntu eta jarrai
Urriaren 1ean, Adinekoen Nazioarteko Egunean, gure herri eta hirietako kaleak denbora luzeegian isilarazi dituzten ahotsez beteko dira. Gaurgeroak babesten ditu irailaren 29tik urriaren 4ra Euskal Herrian egingo diren mobilizazio guztiak, erretiratuen etxeek, pentsiodunen elkarteek eta egoiliarren senitartekoek deituta.
Mobilizazio hauek gure lurraldean jada bizi den eguneroko erresistentziari gehitzen zaizkio: pentsio duinen aldeko kontzentrazioak, NPBren itxieraren aurkako protestak eta egoiliarren familiak aldundien kudeaketa salatuz. Etengabeko borroka, data sinbolikoak gainditzen dituena justizia sozialaren eskakizun bihurtzeko.
Mespretxu instituzionala estatu-politika gisa
Eusko Jaurlaritzak bere nortasun-ikur bihurtu du pentsiodunenganako gutxiespena. Herri Ekimen Legegilea babesten zuten 145.000 sinadurak mespretxatu egin zituzten, beren klasismo sakona ezkutatu ezin duen dotorezia instituzionalarekin. 100.000 pentsiodun, gehienak emakumeak, kopuru irrigarriekin gaizki bizi diren bitartean, erakundeek egongelako paternalismoa praktikatzen dute, adimena iraintzen duena.
Hau ez da zabarkeria. Nahita egindako politika da. Sistema horrek kontzienteki kondenatzen ditu gure adinekoak prekarietatera, beren handitasuna ospatzen duten bitartean protokolo-egintza hutsetan.
Osakidetza: utzikeriaren pribatizazio isila
Erakundeek omenaldi-ekitaldiak antolatzen dituzten bitartean, Osakidetza isilik erortzen da. EAG itxiak, itxaron-zerrenda amaigabeak eta hondatutako zerbitzuak ez dira kasualitatea. Pribatizazioa eztabaida publikorik gabe normalizatzeko estrategia ezin hobea dira.
Adineko pertsonak, osasun-sistemaren erabiltzaile nagusiak, errentagarritasuna bizitzaren aurretik jartzen duen esperimentu neoliberal bateko akuri bihurtzen dira horrela. Gaiztakeria bat, moraltasunik eza egiten ari dela dakienaren teknika txukunarekin egina.
Zaintzaren negozioa: kalteberatasunak burtsan kotizatzen duenean
Hitzartutako egoitzek inbertsiorako aukera bihurtu dute zaintza. Prekarizatutako langileak, etsita dauden familiak eta abandonatutako gure adinekoak ezin hobeto funtzionatzen duen eredu baten albo-kalteak dira: akziodunentzat.
Aldundiek, merkantilizazio horren beharrezko konplizeak izanik, eraginkortasun korporatiboarekin kudeatzen dute miseria. Ezinezkoa dena lortu dute: seme-alaben maitasuna etsipen eta zaintza negozio errentagarri bihurtzea.
Duintasuna ekintza iraultzaile gisa
Egun hauetako mobilizazioek protesta sektorial bat baino zerbait sakonagoa irudikatzen dute. Sistemaren hondakin gisa tratatzeari uko egiten diotenen erantzun zibilizatua dira. Gerra-adierazpen dotorea, krudelkeria instituzionala beren fabrika-marka bihurtu dutenen aurka.
Aurten Adinekoen Nazioarteko Eguna izan behar dena izango da: benetako aldarrikapen eguna erakundeen paternalismoaren aurrean. Oroigarri deserosoa gure adinekoak baztergarriak direla erabaki dutenentzat.
Ikusezinen matxinada
Gaurgeroak mobilizazio horiek babesten ditu, erakundeen duintasun ezaren aurrean duintasuna ordezkatzen dutela uste dugulako. Gure zaharrenek jakin dute haien ahotsa ez dela diskurtso hutsekin erosten, ezta aurrekontu apurrekin isiltzen ere.
Hain sofistikazio teknikoarekin adinekoak abandonatzen dituen gizartea arima galdu duen gizartea da. Mobilizazio horiek dira hura berreskuratzeko ahalegin etsi eta ederra.
Urriaren 1ean gutxienekoa eskatzen duten ahotsak entzungo dira Euskal Herrian: duintasuna. Hain eskari sinplea, iraultzaile bihurtu da. Iraultza dotorea, beharrezkoa eta premiazkoa.
