BRUSELA-MADRIL, INKOGNITA ASKO, MEHATXU ASKO
Hil honen hasieran, gobernuak Bruselara bidali zituen hartu beharreko konpromisoak, handik 70.000 milioi euroen mana irits zedin. Gardentasuna ez da gehien nabarmendu, baina dagoeneko zenbait alderdi interesgarri ezagutzen hasi dira, eta erreforma horiek periodifikatzen joango dira, gutxienez 2023an legegintzaldia amaitu arte.
Badirudi 2012ko lan-erreformaren alderdi batzuk aldatzeko asmoa dagoela, hala nola akordiorik gabe amaitzen diren hitzarmen kolektiboen aurrera-eragina, sektoreko hitzarmenen nagusitasuna enpresakoen gainetik, baina ez dirudi erreforma hori erabat indargabetzeko asmorik dagoenik.
Era berean, badirudi argi dagoela lan-kontratazioa sinplifikatzeko asmoa, hiru kontratu motatara mugatuko litzatekeena, egonkorra, orain mugagabea deitzen duguna; aldi baterakoa, obra indibidualizatuaren edo zerbitzu zehatzaren kausalitatean eta prestakuntza- eta/edo praktika-kontratuetan oinarritua.
2021. urtearen barruan, pentsioak KPIaren arabera errebalorizatzeko modua itxita eduki nahi da, baina ez da zirrikiturik utzi nahi ondoriozko KPIa baino igoera handiagoen ondorioz hobekuntzaren bat egon daitekeelako. Zalantzarik gabe, hori liskarrerako arrazoi bat izan daiteke.
Aurre egiteko arrazoi izango dira, halaber, erretiroak aurreratzeagatik hiru hilean behin egin nahi ez diren zigorrak, orain arte bezala, baita hilean behin egin nahi direnak ere, eta, kasu askotan, oso zigor sentikorrak eragin ditzaketenak, batez ere ateratzen den pentsioaren zenbatekoari aplikatzen bazaio, eta ez oinarri arautzaileari, non soldata handienen zigorra oso murriztua geratzen baita kotizazioaren gehieneko mugaren eta gehieneko pentsioaren arteko aldearen ondorioz. Beste gai bero bat, zalantzarik gabe.
Araututako adinetik gora lanean jarraitzeak eta urtean 12.000 euroraino “saritzeak” ere, giroa berotu dezake. Hori bai, kotizazio handieneko pertsonentzat. Era berean, pentsio bat lortzeko kotizatutako urteak luzatzen jarraitzen du gobernuak, nahiz eta kotizazio oneneko urteak aukeratu ahal izango diren. Baina agian urteak geratuko dira aukeratzeko! Horrek guztiak % 40 inguruko langabezia bizi duten gazteei lanerako bidea ixten die.
Gogorarazi da jasangarritasun-faktore berri bat egongo dela, langileen eta pentsiodunen arteko oreka bilatuko duena. Tira, ez gaitezen hainbeste bizi, sistema desorekatzen dugu.
Enplegu-erregulazioko espediente berriak aipatzen dira, plantillak doitzea ahalbidetuko dutenak, langileak enplegua galdu gabe, baina hori ezin da izan, abuztura arte izango dela dirudien bezala, Estatuaren kontura soilik. Arrazoizkoa da, baina ez hainbeste hori enpresen eta langileen kuoten bidez finantzatzea neurri ona dirudi, baina gastu sozialak eta kaleratzeagatiko kalte-ordainak aurreztuko dituena enpresa da, malgutasun osoa izango duena: orain hartuko zaitut, orain erreserbako “armadan” aparkatuko zaitut.
Gainerakoan, 1.080 euroko Gutxieneko Pentsioa, batere ez; hileko 1.200 euroko LGStik ez zaio itxaroten; lan-merkatutik kanporatutakoen koefiziente murriztaileak aplikatzearen ondoriozko pentsio murriztuak hobetzetik, zer gertatzen da? Izan ere, hiru hilabeteko epean erantzun behar zen, baina orain hori ez da kezkatzeko arrazoia Escrivá jaunarentzat.
Laburbilduz, 70eko hamarkadako lagunak, Michelin, martxoak 3, Aiarako eskualdea, gure oinordeko gara. Hilaren 29an kalera, baina kontuz! Zuekin, gaur langileak eta bihar pentsiodunak.
PENTSIONISTAK AURRERA!
BATAK ALA BESTEAK GOBERNATU, GUK PENTSIOAK DEFENDATU
Pentsionistak Araba. Vitoria-Gasteiz a 24-05-202