EMAKUMEAK ITUNEAN. HALA ERE, EMAKUMEONTZAT APURRIK EZ

Toledoko Itunaren atea noiz irekiko zain gauden egun hauetan, eta datozen urteetarako pentsioen arloan Gobernuari gomendioak emango dizkiotela ikusten dugunean, asko gara gure buruari galdetzen diogunak zer neurri gomendatuko diren egungo sistemak emakume gehienontzat dakarren bidegabekeria historiko handia arintzeko.

Badakigu emakumeak egon direla Itunaren bileretan, eta Magdalena Valerio izeneko emakume bat izan da bileren buru. Hala ere, zuzendaritza-karguan emakumeak egoteak ez du bermatzen egungo eta etorkizuneko emakume pentsiodunen egoera ekonomikoaren genero-irakurketa egin denik.

Emakume pentsiodunok, gure lankideekin batera, ia hiru urte daramatzagu kalean, plazetan, borrokan. Gure aldarrikapen  garrantzitsuenetako bat pentsioei eta generoen artean dauden pentsioei buruzko desberdintasun handiekin amaitzea da. Pentsioen arrakala esaten zaio horri. Tarte hori ez da hitzez betetzen, ekintza zehatzez baizik.

Ekintza zehatzak, hala nola familiak zaintzeko eta mantentzeko lanean emandako urteak zenbatzea; lanaldi partzialean egindako lanak lanaldika zenbatzea; ordaindutako baina aitortu gabeko lan guztia zenbatzea, kontuan hartu beharko ziren emakume guztiek duintasun-pentsioa jaso ahal izateko horretarako adinera iristean. Europako gomendioei jarraituz, duintasuna 1080 eurokoa litzateke, gutxienez.

Ekintza zehatzak, hala nola pentsio baxuenak duintasun-zenbatekoetara igotzea, pentsio horiek emakumeok jasotzen ditugulako gehienbat.

Era berean, badakigu emakume alargunen kolektiboek eskaera bat egin zutela beren benetako egoera eta aldarrikapen zehatzak azaldu ahal izateko: alarguntza-pentsioa eskuratzean ehunekoa igotzea, alegia, eta ez egotea mugarik ez adinagatik, ez lan-egoeragatik, horiek eskuratu ahal izateko. Eta jakina, pentsio horiek ez dira sistema orokorretik ateratzen.

Guk dakigunez, Toledoko Itunak ez du irakurketa bereizi hori egin, eta, beraz, emakumeontzako gomendioak asmoen aipamen hutsean geratuko dira, inolako zehaztapenik gabe.

Beste behin ere, mespretxatu egin da emakumeon benetako ezagutzaren parte-hartzea, eta, horren aurka, politika paternalista, bidegabea eta esklusibista egiten dute.

Emakumeoi, gure herrietako adineko milioika emakumeri, kalea geratzen zaigu presio eta errebindikazio modu gisa, eta, batez ere, gure lankideen elkartasuna dugu, eta, jakina, edozein adinetako emakume guztien elkartasuna.

Izan gaitezen gai bidegabekeria hau gure inguruko txoko eta pertsona guztietara eramateko.

Emakume pentsionistak aurrera!!!