Euskal eskuina (EAJ-UPN) energia enpresekin lerrokatu da berriro.
UPNek eta EAJ eta beraien boto eztabaidagarria: energia enpresen alde
Eusko Alderdi Jeltzaleak (EAJ) eta UPNek eztabaida sortu duen erabaki bat hartu du Madrilgo Kongresuan energia enpresei zerga berezi bat ezartzearen aurka bozkatzean. Jarrera hau korporazio hauek 2024aren amaieran mozkin errekorrak ekarri dituzten testuinguru batean kokatzen da. Boto horrek, konpainia handien interesekin bat etortzeaz gain, ondorio ekonomiko larriak dakarzkie euskal herritarrei.
UPN eta EAJk zerga hori ezartzeari uko egin dionez, EAEko ogasunek 100 milioi euro ( EAEn bakarrik) biltzeari utziko diote; zenbateko hori pentsio txikienak osatzeko beharrezkoa den kostuaren herena da, 1,080 eurora iritsi arte. Pertsona asko bizirauteko laguntza horien mende dauden une kritiko honetan, badirudi UPN eta EAJren erabakiak ez diela erantzuten herritarren premiarik larrienei.
EAJk kontrako botoa justifikatzeko erabilitako argudioa da zergak “diskriminatu” egingo lukeela enpresa-sektore hori, onurak dakartzaten beste sektore batzuekin alderatuta. Hala ere, justifikazio horrek arrazoi baliozkoa baino gehiago aitzakia dirudi. Enpresa-gutxiengo baten interesei lehentasuna ematean, UPN eta EAJk ez dituzte kontuan hartzen herritar gehienen errealitateak, egunero borrokatzen baitira bizimodu duina izateko.
Gogoratu behar da Euskal Autonomia Erkidegoko (EAE) pentsiodunen sektorean 120,000 pertsona baino gehiago bizi direla 1,000 eurotik beherako diru-sarrerekin. Horietatik, gehienak 800 eurotik beherako alarguntza-pentsioak jasotzen dituzten emakumeak dira. Gainera, pentsio propioak dituzten pertsona askok “gutxienekoen osagarri” izan behar dute oraindik, beren diru-sarrerak ere kopuru horretatik behera daudelako.
Egoera horrek agerian uzten du gure gizarteak sortutako aberastasuna nola banatzen den. Langileen gehiengoak aberastasuna sortzen eta sortzen duen bitartean, enpresa-gutxiengo batek, bere kudeatzaile politikoen babesarekin, onurak bereganatzen ditu. UPN eta EAJren erabakiak eredu kezkagarri bat islatzen du, non herritarren beharrak enpresa handien interesen alde baztertzen diren, horrela gutxi batzuei mesede egiten dien sistema bat betikotuz gehiengoaren kaltetan.
Airean geratzen den galdera da: nork defendatzen ditu benetan euskal herritarren interesak, desberdintasuna eta prekarietatea gero eta nabariagoak diren une honetan? Badirudi erantzuna ez dagoela UPN eta EAJren erabakietan, botere ekonomikoarekin bat egiten duenez, herritar gehienak ahultasun-egoeran uzten baititu.