GAUR, ATZO BEZALA, BORROKA DA BIDEA
Mugimendu pentsiodunak zerbait ikasi badugu, langileriari inoiz ez digutela ezer oparitu da. Ez lan-eskubiderik, ez eskubide sindikalik, ez eskubide politikorik, ez eskubide sozialik. Dena konkistatu behar izan dugu, esfortzuz, sakrifizioz, eta batzuetan bizitzaz. Egun gutxi barru, 1976ko Martxoaren 3ko sarraskiaren 47. urteurrena ospatuko dugu, gure borroka eta konpromisoarekin bizirik mantentzen dugun memoria.
Gasteiz, orduan, oso azkar hazitako hiria zen, industrializazioaren berotasunean. Milaka pertsona iritsi ziren lan eta aukera bila. Asko estatuko beste eskualde batzuetatik etortzen ziren, hala nola Gaztelatik, Andaluziatik, Galiziatik edo Extremaduratik. Baita probintziatik eta Euskal Herriko beste leku batzuetatik ere. Lan baldintzak eskasak ziren, eta ordu asko egin behar ziren bizitzaren garestitasunari aurre egiteko. Sei mila langile baino gehiago atera ziren borrokara. 5000 peseta lineal eskatzen zituzten, lanaldi gutxiago, hilabeteko oporrak, ordu erdi ogitartekorako, 60 urterekin erretiroa hartzea. Patronala, orain bezala, intransigentea zen, eta erabateko askatasun faltaz baliatzen zen. Bi hilabeteko grebaren ondoren, Martxoaren 3an, Greba Orokorra erabatekoa izan zen: gizonak, emakumeak, gazteak, merkatariak, herri osoa kalean.
Ahalegin bat egin nahi izan zuten, borroka ezagutu eta hedatuko ote zen beldur baitziren. Polizia frankistak, Fraga eta Martin Villaren agindupean, bost mila pertsona baino gehiagoko batzar baketsu bat indarrez hustu zuen Zaramaga auzoko San Frantzisko elizan. Bost hildako eta dozenaka bala zauritu. Bi hilketa gehiago Basaurin eta Tarragonan, elkartasun mobilizazioetan. Erantzuna, Euskal Herrian milioi erdi pertsona greban, eta estatuan eta mundu osoan mobilizazioak, frankismoko krimenen egia eta justizia barne hartu ez zuten askatasunei bultzada erabakigarria eman zieten. Izan ere, gaur egun ere, zigorgabetasunak aginduak eman eta betearazi zituztenak babesten ditu.
Gaur, atzo bezala, borrokarako arrazoiak ez dira falta. Lan-prekarietatea, desberdintasuna, emakume aurpegidun pobrezia, langabezia, batez ere gazteen artean, oinarrizko zerbitzuen pribatizazioa pixkanaka, hala nola osasun publikoa, pentsioak, hezkuntza, egoitzak edo mendekotasuna. Lotsagarria da, gerraren, krisi energetikoaren eta prezioen igoeraren erdian, patronalak inoiz baino etekin gehiago lortzen aritzea, batez ere bankuak, energetikoak, inbertsio-funtsak edo enpresa handiak, jendearen sufrimenduaren kontura.
Nahigabea kontzientzia, antolaketa eta proposamen bateratu bihurtu behar da. Duela 47 urtetik hona, “Martxoaren 3” guztietan, langile-klasearen erantzuna hor egon da, hazten, eta gure eskubideak defendatzeko egiten ari garen borroka guztiak jasotzen. Industria birmoldaketarena, feminismoarena, ikasle mugimenduarena, lan erreformarena, negoziazio kolektiboarena, kalitatezko zerbitzu publikoena, eta duela bost urtetik hona pentsiodunena. Sarraski haren oroimena mantentzen jarraitu behar da, eta egia, justizia eta ordaina eskatzea, eta orduan gizarte hobe baten alde bizitza eman zutenei egin diezaiekegun omenaldirik onena, borrokan jarraitzea da.
Pentsiodunen mugimendu gisa, narriadura, murrizketak eta pentsio publikoen pribatizazioa lehengoratzeko, eta, bereziki, 1.080 euroko gutxieneko pentsioa lortzeko hamalau ordainsaritan, beharrezkoa delako eta genero-arrakala amaitzeko neurririk eraginkorrena delako.
Datorren Martxoaren 3an, EUSKAL HERRIKO PENTSIODUNEN MUGIMENDUA hor egongo da, gure zapiekin, MARTXOAREN 3RAKO EGIA, JUSTIZIA, ETA ERREPARAZIOA, eta pertsona guztientzat duinak eta nahikoak diren bizi-baldintzak eta lan-baldintzak eskatzen.
GORA MARTXOAREN 3AN! GORA LANGILERIAREN BORROKA!
PENTSIODUNAK AURRERA!
