Hiru urteko mobilizazioak: “Eutsiko diogu”.

Erronkari erantzun eta gizartea kalera atera behar da

Pentsiodunen mobilizazioak hiru urte beteko ditu urtarrilaren 15ean. Hiru urte eredua ematen eta duintasuna defendatzen; hiru urte burua makurtzen ez duen belaunaldi baten konpromisoan; hiru urte belaunaldien arteko elkartasunean. Norbaitek uste badu eraitsita gaudela, oker dabil.

Hiru urte hauetan, pentsio-sistema publikoaren iraunkortasunari eta defizitari buruzko finantza-sistemaren gezur ustelak alde batera utzi ditugu. Erakutsi dugu enpresa-errentek ekarpen txikia egiten diotela Ogasunari. Azaldu eta zabaldu dugu gizartean justizia egin behar dela emakumeek pentsioetan duten egoerarekin, eta 1080 euroko gutxieneko kotizaziopeko pentsio batek genero-arrakalaren zati handi bat konponduko lukeela. Sistema publikoa funts pribatu bihurtu nahi duen finantza-trama espekulatiboa salatu dugu. Beste aldarrikapen batzuk planteatu eta azaldu ditugu, bidezkoak horiek ere, hala nola 40 urte kotizatuta izanda erretiroa ez zigortzea, etab.

Sistema publikoaren puntu eta zirrikitu guztiak xehatu eta argitu ditugu, hain ezkutatuta eta txikituta eusten baitzieten eusteko ezer ematen ez zuten horiei. Errealitatea gordintasun osoz eta hedadura osoz interpretatu dugu. Orain hobetu eta aldatu egin behar da, bidezkoagoa izan dadin. Eskubideak pertsona guztientzat izan daitezen: “Pentsio duinak denontzat“, aldarrikatzen dugun bezala. Azalpenak eta kontuak argituta daude.Orain errealitatea aldatu behar da. 

Hiru urte hauetan, pentsiodunen mugimenduak begiak ireki dizkie jende askori, baina oraindik ibilbidea falta da. Astelehenekin jarraitu behar dugu, langileek altxa eta beren gizarte- eta lan-eskubideak eta soldata-eskubideak eska ditzaten lortu arte; gazteek guztiontzako etorkizun duin eta seguru baten eraikuntzan parte hartzeko eskubidea lortu arte.

Horrek guztiak topo egiten du Ibex 35eko finantza-bozeramaile espekulatzaileen atzean ezkutatuta dauden boteretsuen interes ekonomikoekin. Erabaki sozialetan, instituzionaletan eta Estatuen erabakietan “betoa” ezartzeko eskubidea dutela uste duten numeronahastero eta bankarrotero horiek “monopolira” jolasten jarraitu nahi dute guztion diruarekin, planeta osoan milioika pertsonen etorkizuna hondatuz. Bai, egia da, alde egin dute bere gezurrekin, baina ez gara fidatzen, badakigu itzalpean jarraitzen dutela beren joko zikinarekin, eskubide kolektiboak suntsitu nahian.

Euskal eskuinak ere bere interesak erakusten ditu. PSOErekin batera Aurrekontuak onartzeko gehiengoa du, baina ezkerretik babesa bilatzen du txanpon batzuen truke, EhBildurena eta Elkarrekin Podemosena. Zalantzarik gabe, gure gizartean sortu eta hedatu den protesta zabalari indarra eta zilegitasuna kentzen saiatzen dira, gizarte-sektore zabaletan: egoitzetan, osasunean, ostalaritzan, banatzaileetan, aeronautikan, zamaketarietan eta abarretan borrokan ari diren enpresetan, besteak beste. Eskubide sozioekonomiko eta kolektiboen aldeko borroka kaleetatik kentzen saiatzen dira. Guztiz beharrezkoa den aldaketa sozialari bidea ixten saiatzen dira, orain inoiz baino errealago eta posible ikusten dena.

Mugimendu Pentsiodunaren lana, hemendik aurrera, zera izan behar da: langileei ulertaraztea pentsio-murrizketa batek ez dakarrela ez enplegu gehiago, ez lan- eta soldata-baldintza hobeak; aitzitik, pentsio-sistema publikoa hobetzeak soldata- eta lan-baldintzak hobetzea ekarriko du.

Enpresa, sektore, probintzia-sektore eta abarren hitzarmenetarako aldarrikapen-plataformetan honako hauek sartu behar dira: Pentsioen Sistema Publikoaren defentsa; 65 urterekin erretiroa hartzea; %100a 30 urteko kotizazioekin; % 100era arteko alarguntza-pentsioa; soldatetan eta pentsioetan genero-arrakala amaitzea; 1080ko gutxieneko pentsioa; 1200eko LGS, etab. Nahiz eta, lehen begiratuan, neurri horiek negoziatzeko leku egokia ez izan, eta ez dirudien egia. Negoziazio-mahai horietan planteatu eta eskatu ziren.

 Sindikatu guztiei eta soldatapeko biztanleei ulertarazi behar diegu Pentsioen Sistema Publikoa hainbat langile-belaunaldiren borrokaren ondorioz konkistatutako erakunde kolektiboa dela, eta pentsioetako eskubideak murrizteak lan-baldintzen prekarietatea areagotzea ekarriko duela; babesgabetasun handiagoa pertsona askok bizitzan zehar izaten duten egoera zailetan: alarguntasuna, zurztasuna, ezintasunak eta gaixotasunak. Ez dugu onartuko erakunde sozial eta kolektiboak dinamitatzea, hala nola osasuna, hezkuntza, gizarte-segurantza, langabeziaren babesa eta pentsioen sistema publikoa. Eutsi egingo diogu.

Une honetan aurre egitea, eustea, garaitzea da. Astelehenero eutsi behar diegu plazetako kontzentrazioei, eta pixkanaka ulertu eta zabaldu egingo da gure mezua. Luze gabe, gizarte sektore guztiak aterako dira eurena, gurea eta guztiona defendatzera: eskubide kolektiboak eta erakunde kolektiboak. 

Argi eta garbi esanda: gizarte-aldaketak eta -aurrerapenak Ongizate Estatua unibertsalizatzea ekarri behar du, izan ere, oraindik ere, maila handi batean onura ateratzen ez duten talde zabalak daude. “Lanaren Zuzenbidea” eguneratu behar da. 2010eko eta 2012ko lan-erreformak eta 2011ko eta 2013ko pentsio-erreformak indargabetzea. Egungo formulazioa ez da onargarria. 

Pentsioaren kontzeptua jarduera ekonomiko eta produktibotik bereiztea eta eskubide sozial eta laboralen zati izateari uztea baimentzen bada, gure duintasuna desagertu egiten da. Milioika langileren pentsioak IBEX35ek, funts putreek edo Lehman Brothersek kudeatzea baimentzen bada, miseriari lotuta gaude. Mugimendu pentsionistak, soldatapeko biztanleekin eta gazteekin batera, borroka hau irabaztera bideratuta gaude.

Borroka hau irabaziko dugu.