La Suizako Seiak:  Lankide bat defendatzea kartzelarekin ordaintzen denean

Puntu eta jarrai

Euskal Herritik ez dugu “justizia” hau irensten

Egun batzuk igaro dira Suitzako sei lagunek kartzelako ateak zeharkatu zituztenetik. Haurdun zegoen emakume batek jazarpena jasaten zuenean “nahikoa da” esan izanagatik ziega batean esnatzen diren sei emakume. Sei izen horiek elkartasunaren prezioa askatasunez ordaindu dutenen zerrenda luzeari gehitzen zaizkio.

Baina hemen, Gaurgeroaz geroztik, ez gara isilik geratzen. Errepresioa ezagutzen dakigulako ikusten dugunean. Eta hau, errepresioa da letra guztiekin.

Ez nahastu: hau ez da ideologia, ez nostalgia, ez ohitura. Askoz ere oinarrizkoagoa da: ondoegi ezagutzen dugun espainiar “justizia” honek nola funtzionatzen duen jakitea. Hemen, Euskal Herrian, hainbat hamarkadatan norberaren haragitan bizitzea egokitu zaigu. Ikusi dugu nola kriminalizatzen duten antolatzen dena, nola jazartzen duten beren hizkuntza defendatzen duena, nola kartzelatzen duten beren eskubideen alde borrokatzen dena. Frankismotik gaur arte, tortura, salbuespen egoerak, Auzitegi Nazionala… Auzitegiek sistematikoki zigortzen dute ahotsa altxatzera ausartzen dena, publikoa dena defendatzen duena, men egiten ez zaiona.

Delitua? Edozein pertsona zintzok egin beharko lukeena egitea: laneko jazarpena jasaten zuen haurdun dagoen langile bat defendatzea. Hori sindikalismoa da, hori elkartasuna da, hori duintasuna da. Baina epaitegiek “hertsapena” deitzen diote, eta hiru urte eta erdiko espetxealdiarekin zigortzen dute.

Pentsa dezagun une batez: sei emakume, CNTko sei sindikalista, kartzelara doaz Gijongo gozotegi baten aurrean manifestatzeagatik. Manifestazioa egin zuten La Suiza gozotegiaren aurrean horietako baten kaleratzearen aurka protesta egiteko, eta orain hiru urte eta erdiko kartzela-zigorra bete dute. Ez zuten lapurtu, ez zuten hil, ez zuten iruzurrik egin. Lankide bat defendatu zuten. Eta horregatik doaz kartzelara.

Bitartean, esplotatzen duten enpresariek, lapurtzen duten politikariek, etxebizitzarekin espekulatzen dutenek… kalean jarraitzen dute. Baina bidegabekeriari “ez” esan zioten sei emakumek, horiek bai direla arriskutsuak sistemarentzat.

Min ematen duen istorioa, baina harritzen ez gaituena

Urrutitik dator. Asturiasko Justizia Auzitegi Nagusiak 2023an berretsi zuen zigortutako zortzi sindikalistetatik seiri ezarritako espetxe-zigorra, eta CNTk kasazio-errekurtsoa aurkeztu zuen Auzitegi Gorenean, oinarrizko eskubideak urratzen zituela argudiatuta. Baina badakigu nola amaitu zen hori: Auzitegi Gorenak hiru urte eta erdiko espetxe-zigorra berretsi zuen.

Isuna? 125.000 euro baino gehiago. Lankide bat defendatzeagatik. Ez daitezela ahaztu

Min handiena ematen duena da hau ez dela kasualitatea. Mezu argia da: “Antolatzen bazara, protestatzen baduzu, zure kideak defendatzen badituzu, zigortu egingo zaitugu”. Betiko sistema bera da, forma berriekin. Protesta kriminalizatzen duena, elkartasuna delitu bihurtzen duena, enpresaburua babesten duena eta langilea zigortzen duena.

Gaurgeroan: badakigu zer den errepresioa

Hemen Euskal Herrian errepresioaren aurpegi guztiak bizi izan ditugu: poliziala, judiziala, mediatikoa, ekonomikoa. Ikusi dugu nola ukatzen diguten erabakitzeko eskubidea, nola kriminalizatzen dituzten gure erakundeak, nola jazartzen dituzten gure gazteak beren lurra defendatzeagatik. Ikusi dugu nola erabiltzen duten “justizia” menpean hartzen ez direnak, antolatzen direnak, sistemari “ez” esaten diotenak zigortzeko.

Horregatik oso ondo ulertzen dugu zer gertatzen zaien Alba, Carmen, Yolanda, Marta, Soledad eta Luciari. Betiko errepresioa delako, forma berriekin.

Osasun publiko eta duinarekin, zainketen euskal legearekin eta pentsioen euskal sistema justu eta publiko batekin konprometitutako pertsonak garen aldetik, sindikatuak lehen egunetik defendatu du bere defentsa juridikoa, babes politiko, emozional eta ekonomikoa emanda, ez baitago gure lankideak abandonatuko gaituen kartzelarik edo epairik. Eta guk, Euskal Herritik, bat egiten dugu defentsa horrekin, zalantzarik gabe.

Hau sei pertsona baino gehiago delako. Guk nahi dugun gizarte-eredua da. Ea onartuko dugun elkartasuna kriminalizatzea, erakundea zigortzea, elkarri laguntzea delitu bihurtzea.

Euskal Herrian badakigu zer kostatzen den gure eskubideak defendatzea. Badakigu zer den zure hizkuntza hitz egiteagatik, zure kultura defendatzeagatik eta zu antolatzeagatik jazartzea. Badakigu zer den zu ez menderatzeagatik kriminalizatzea. Eta horregatik ere badakigu ezin dugula hau gertatzen jarraitu, ez hemen, ez beste inon.

Izan ere, lankide bat defendatzeagatik sei emakume kartzelatzen dituztenean, guztiok kartzelatzen gaituzte. Elkartasuna kriminalizatzen dutenean, guztiok kriminalizatzen gaituzte. Gure lekua isiltasunean dagoela esaten digutenean, ez garela existitzen esaten digute.

Elkartasun aktiboa, ez hitz hutsak

Gaurgeroan, gure babesa ez da hitzetan geratzen: Berehalako askatasuna Suitzako 6etarako – Sindikalismoa ez da delitua, eskubidea da – Elkartasuna CNTrekin eta barkamena eskatu gabe borrokatzen duten erakunde guztiekin

Eta hau ez da hemen geratzen. Mobilizazioetan parte hartzera gonbidatzen dugu, indultu eskean, borroka zabaltzen. Hemen, Euskal Herrian, komuna dena duintasunez defendatzen jarraitzen dugula erakustea, atzerapausorik eman gabe.

Izan ere, zerbait argi badugu, hau da: duintasuna ez da erretiratzen. Eta ez da kartzelatzen. Eta batzuk ukitzen gaituztenean, denak ukitzen gaituzte.

Gaurgerotik, Suitzako sei lagunekin. CNTrekin, bidegabekeriaren aurrean isiltzen ez diren guztiekin. Badakigulako askatasuna egunero defendatzen dela, eta elkartasuna dela errepresioaren aurkako gure armarik onena.